Pochodzenie i rozprzestrzenienie się rizomanii

Obecność rizomanii została stwierdzona w sposób nie budzący wątpliwości po raz pierwszy w roku 1966 we Włoszech (równina Padu, region Alto Adige), ale już wcześniej, w połowie lat pięćdziesiątych, odnotowywano tam w uprawie buraka znaczne straty plonów oraz występowanie symptomów wskazujących na występowanie tej choroby.

Od tamtego czasu obserwuje się nieprzerwane rozprzestrzenianie się choroby na kolejne kraje Europy: Niemcy (1962), Belgia (1965), Francja (1971), Czechy (1978), Wielka Brytania (1984), Szwecja (1998), Dania (2000). Obecnie występuje ona we wszystkich rejonach uprawy buraka w Europie a także w Azji (Japonia, Chiny, Kazachstan) i USA (Kalifornia).

Powierzchnia zainfekowanych gleb na których uprawia się buraki systematycznie wzrasta.

W Polsce rizomania wykryta i zidentyfikowana została po raz pierwszy w 1987 roku przez zespół prof. B. Osińskiej z IHAR w Bydgoszczy. Już wtedy stwierdzono, że występuje ona w licznych, choć rozproszonych ogniskach. Do 2004 roku rizomania figurowała na liście chorób kwarantannowych, co często pociągało za sobą skłonność do ukrywania faktu jej wystąpienia na plantacji. Ujawnienie infekcji nie leżało w interesie ani plantatora ani cukrowni, gdyż przykrą jego konsekwencją mogło się okazać masowe zamykanie pól uniemożliwiające uprawę buraka cukrowego. Od dnia wejścia Polski do UE zagrożenie jest monitorowane i pozostaje w polu zainteresowania zarówno przemysłu cukrowniczego, plantatorów buraka jak i fitopatologów oraz firm nasiennych. W badaniach Instytutu Ochrony Roślin największą ilość plantacji, na których stwierdzono obecność wirusa wykryto w rejonie Wielkopolski, centralnej Polski, na pograniczu Kujaw i na Mazowszu. Jak dotąd stwierdzona obecność wirusa potwierdzona testem laboratoryjnym nie przekroczyła 15% przebadanych prób. Rizomanię wykrywały też służby surowcowe przemysłu cukrowniczego, zwłaszcza na południu Polski.

Występowanie rizomanii w Europie:

                   Z powrotem do strony głównej