KWS
   
 

Jesienne stosowanie regulatorów wzrostu na plantacji rzepakowej


Stosowanie regulatorów wzrostu aplikowanych jesienią (a także wiosną) może w znaczący sposób przyczynić się do zabezpieczenia plonów z plantacji rzepaku. Z powodu pozytywnego wpływu regulatorów wzrostu na równomierny rozwój łanu rzepaku i ograniczenie występowania chorób wywoływanych przez grzyby (jeżeli regulatory mają w swoim składzie fungicydy) stosowanie ich stało się w wielu gospodarstwach czynnością standardową. Regulatory wzrostu wspierają dodatkowo wykształcanie się rozgałęzień bocznych. Ważne jest, aby stosować regulatory wzrostu stosownie do warunków meteorologicznych, gęstości łanu i zaopatrzenia gleby w azot.

Zastosowanie regulatora wzrostu jesienią staje się pożądane wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo nadmiernego rozwoju (wybujania) roślin rzepaku. Najczęściej dzieje się tak, kiedy rzepak został bardzo wcześnie wysiany lub kiedy dzięki wysokiej dostępności składników pokarmowych (głównie azotu) oraz optymalnym warunkom pogodowym, rośliny rzepaku szybko się rozwinęły.

Głównymi celami stosowania regulatorów wzrostu jesienią są:

  • Obniżenie niebezpieczeństwa szkód zimowych przez zatrzymanie przedwczesnego rozwoju pędów.
  • Ochrona przed suchą zgnilizną kapustnych przy użyciu regulatorów zawierających fungicydy (skuteczność zależna jest od użytego środka).
  • Wzmocnienie wzrostu korzeni.
  • Podwyższenie odporności na stres.


Optymalny termin aplikacji to stadium 4-6 liści.

  • W momencie kiedy rzepak osiągnął stadium 6 liści i zachodzi możliwość przedwczesnego rozwoju pędów na plantacji, konieczne staje się bezpośrednie zastosowanie regulatorów wzrostu, aby skutecznie zahamować wzrost pędów wierzchołkowych.

Dawkowanie:

  • Dawka zależy od momentu aplikacji środka oraz od warunków pogodowych i prognozowanego czasu nadejścia zimy.
  • Jeżeli zamierzone jest grzybobójcze zastosowanie regulatora wzrostu przeciwko chorobom (np. suchej zgniliźnie kapustnych), należy zwiększyć ilość użytego środka


 

 

 
KWS