KWS
   
 

Wiosenne nawożenie rzepaku azotem

Największe zapotrzebowanie na azot występuje u rzepaku już w bardzo wczesnej fazie okresu wegetacji. Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe wzrasta wiosną mocno wskutek rozpoczynającego się u roślin intensywnego przyrostu masy oraz wzrostu na długość. Ponieważ gleby wczesną wiosną są jeszcze bardzo zimne, zapasy azotu w glebie są uruchamiane tylko w nieznacznym stopniu i dlatego rośliny rzepaku zdane są na szybką dostępność składników pokarmowych pochodzących z nawożenia mineralnego. Jeżeli wiosną rośliny rzepaku nie zostaną w wystarczający sposób zaopatrzone w azot, dochodzi do redukcji pąków i zawiązków nasion, co w efekcie oznacza straty w plonach. Jednak mimo wszystko należy unikać zbyt obfitego nawożenia azotem, bo może ono podwyższyć skłonność roślin do wylegania oraz zwiększyć ich podatność na choroby.

To warto wiedzieć:
  • Zalecane wiosenne nawożenie azotem powinno zostać wykonane w 2 lub 3 dawkach, aby zaspokoić zróżnicowane zapotrzebowanie roślin na azot podczas całego okresu wegetacji.
  • 2/3 ilości azotu powinny zostać podane jako dawka startowa (wiosną), 1/3 jako dawka końcowa, a jeżeli okaże się to konieczne, można ją rozłożyć także na okres kwitnienia (odchylenia od tej zasady są możliwe, w zależności od stanu rozwoju plantacji).
  • Na glebach zimnych i ciężkich zaleca się zastosowanie głównej dawki azotu również na początku okresu wegetacji.
  • Na glebach lekkich, z powodu niebezpieczeństwa wypłukania, wiosenna startowa ilość wysiewanego azotu nie powinna przekroczyć 90 kg/ha.
  • Rozsianie nawozu powinno nastąpić możliwie wcześnie, na polu wolnym od śniegu i zdolnym do zniesienia obciążenia ciągnikiem z rozsiewaczem nawozów.

 

Wiosenne nawożenie rzepaku azotem odbywa trzyfazowo:


 
KWS